ای کاش

کاش ای ساقی می نابم میدادی

از کنج میخانه طربم میدادی

زین پس مهمان توام ، هر شب و روز

کاش سبو را، پر ز لبخند میدادی

قوی سپید ی به فروردینم ، لانه کرد

کاش به صحرای دلم ، برکه ای میدادی

مستی بهانه ای بیش نیست ، در دنیای من

کاش طبیب دل را در مستی ام میدادی

.

ف.ن ط ۹۸/۱/۲۱